Deskundige waarschuwen: Bekende ideeën voor poolgeo-engineering helpen niet en kunnen schadelijk zijn

Vijf Polar Geoengineering Ideeën Waarschijnlijk Niet Effectief

Vijf goed gepubliceerde ideeën voor polar geoengineering zijn hoogst onwaarschijnlijk om de polar regio’s te helpen en kunnen schadelijk zijn voor ecosystemen, gemeenschappen, internationale relaties en onze kansen om netto nul emissies te bereiken tegen 2050. Dit blijkt uit een nieuwe beoordeling, gepubliceerd in Frontiers in Science, die vijf van de meest ontwikkelde geoengineeringvoorstellen onderzocht die momenteel worden overwogen voor gebruik in Antarctica en het Arctisch gebied.

De polar regio’s herbergen kwetsbare gemeenschappen en ecosystemen, evenals het grootste deel van het wereldwijde ijs. Technologische ‘geoengineering’ benaderingen zijn voorgesteld om de effecten van klimaatverandering in deze gebieden te vertragen of aan te pakken.

Echter, deze nieuwe beoordeling toont aan dat vijf van de meest gepubliceerde ideeën voor polar geoengineering waarschijnlijk miljarden zullen kosten voor opzet en onderhoud, terwijl ze de druk op beleidsmakers en koolstofintensievelingen verminderen om de uitstoot van broeikasgassen te verlagen. De voorstellen brengen ook extra ecologische, milieu-, juridische en politieke uitdagingen met zich mee.

“Deze ideeën zijn vaak goed bedoeld, maar ze zijn gebrekkig. Als gemeenschap doen klimaatwetenschappers en ingenieurs alles wat we kunnen om de schade van de klimaatcrisis te verminderen, maar de implementatie van een van deze vijf polar projecten zal waarschijnlijk tegen de polar regio’s en de planeet werken,” zei de hoofdauteur Prof. Martin Siegert van de Universiteit van Exeter.

“Als we in plaats daarvan onze beperkte middelen combineren om de oorzaak aan te pakken in plaats van de symptomen, hebben we een eerlijke kans om netto nul te bereiken en de gezondheid van ons klimaat te herstellen,” voegde co-auteur Dr. Heidi Sevestre van het Arctic Monitoring and Assessment Program Secretariat toe.

De Voorstellen

Om de nieuwe beoordeling uit te voeren, bekeken de onderzoekers vijf geoengineeringvoorstellen die tot nu toe de meeste aandacht hebben gekregen:

• Stratosferische aerosolinjecties (SAI): het vrijlaten van zonlicht-reflecterende deeltjes zoals sulfaat aerosolen in de atmosfeer om het verwarmende effect van de zon te verminderen.
• Zee gordijnen/wanden: flexibele, drijvende structuren verankerd aan de zeebodem om te voorkomen dat warm water de ijsschotsen bereikt en deze laat smelten.
• Zee-ijsbeheer: het pompen van zeewater op zee-ijs om het kunstmatig te verdikken, of het verspreiden van glazen microbolletjes op zee-ijs om de reflectiviteit te vergroten.
• Basaal water verwijderen: het wegpompen van subglaciaal water onder gletsjers om de stroom van ijsschotsen te vertragen en het verlies van ijs te verminderen.
• Ocean fertilisatie: het toevoegen van voedingsstoffen zoals ijzer aan de polar oceanen om bloei van fytoplankton te stimuleren—microscopische organismen die koolstof in de diepe oceaan vastleggen wanneer ze sterven.

Ze beoordeelden elk voorstel op basis van de waarschijnlijkheid van implementatie, effectiviteit, haalbaarheid, mogelijke negatieve gevolgen, kosten en bestaande bestuursstructuren die tijdige grootschalige uitvoering mogelijk maken. Ook werd de aantrekkingskracht van elk voorstel op degenen die emissiekortingen willen vermijden beoordeeld.

Effectiviteit en haalbaarheid: geen van de ideeën bleek momenteel te profiteren van robuuste tests in de echte wereld. Er werden geen veldexperimenten gevonden voor zee gordijnen of zee-ijsreflectie; SAI was alleen getest met computermodellering, ocean fertilisatie-experimenten waren onduidelijk, en het verwijderen van gletsjerwater was niet aangetoond buiten beperkte boringen.

De auteurs merken op dat de polar regio’s enkele van de meest uitdagende omgevingen ter wereld zijn om in te werken, en zelfs eenvoudige logistiek moeilijk te implementeren zijn. Ze stellen dat de schaal van polar geoengineering een menselijke aanwezigheid in de polar regio’s zou vereisen zoals we die tot nu toe niet hebben overwogen, en zeggen dat veel van de ideeën deze uitdagingen niet in overweging nemen.

Negatieve gevolgen: elk van de vijf ideeën brengt het risico van intrinsieke milieuschade met zich mee, waarbij zee-ijsbeheer specifieke ecologische risico’s met zich meebrengt, zoals glazen bolletjes die het ijs verduisteren, en waterpompen die enorme infrastructuur vereisen.

De auteurs ontdekten ook dat de risico’s van SAI onder andere ozonafbraak en veranderingen in globale klimaatsystemen omvatten; zee gordijnen riskeren het verstoren van habitats, voedselgronden en migratieroutes van zeedieren, waaronder walvissen, zeehonden en zeevogels; het verwijderen van gletsjerwater brengt het risico met zich mee dat subglaciale omgevingen vervuild raken met brandstoffen; en ocean fertilisatie draagt onzekerheid met zich mee over welke organismen zullen floreren of afnemen, evenals de mogelijkheid om verschuivingen in de natuurlijke chemische cyclus van de oceaan te triggeren.

Kosten: de auteurs schatten dat elk voorstel minstens $10 miljard zal kosten voor opzet en onderhoud. Onder de duurste zijn zee gordijnen, die naar verwachting $80 miljard zullen kosten over 10 jaar voor een structuur van 80 km. Ze waarschuwen dat deze kosten waarschijnlijk onderschattingen zijn, omdat ze waarschijnlijk hoger zullen uitvallen zodra neveneffecten, zoals milieu- en logistieke impact, worden overwogen.

Bestuur: de auteurs vonden geen bestaande bestuursstructuren om SAI of zee-ijsbeheer te reguleren. Zee gordijnen en het verwijderen van gletsjerwater zouden onder de bepalingen van het Antarctisch Verdrag vallen, terwijl ocean fertilisatie wordt behandeld als mariene vervuiling en beperkt is onder de regels van de Verenigde Naties. Ze waarschuwen dat elk voorstel uitgebreide politieke onderhandelingen en de creatie van nieuwe bestuursstructuren en infrastructuur zou vereisen.

Schaal en timing: de auteurs concluderen dat, zelfs als de voorstellen enige voordelen bieden, geen van hen op voldoende schaal en snel genoeg kan worden uitgevoerd om de klimaatcrisis binnen de beperkte tijd aan te pakken.

Vested Interest Beïnvloeding: de auteurs ontdekten dat alle voorstellen het risico lopen aantrekkelijk te zijn voor degenen die emissiekortingen willen vermijden. Ze merken op dat claims over zee-ijsbeheer die de rechten en omgevingen van inheemse volkeren behouden, misleidend zijn, en benadrukken dat alleen snelle decarbonisatie dit kan bereiken zonder extra risico’s in te voeren.

Verdeelde Middelen

Geoengineering is een controversieel onderwerp onder experts en getroffen gemeenschappen. Sommigen wijzen op grote onzekerheden in effectiviteit, risico’s van negatieve gevolgen en belangrijke juridische en regelgevende uitdagingen. Anderen waarschuwen tegen het afwijzen van bewijs van conceptonderzoek en stellen dat geoengineering tijd kan kopen terwijl de wereld de uitstoot vermindert.

Hoewel de auteurs het belang van verkennend onderzoek erkennen, zeggen ze dat het voortzetten van deze vijf polar geoengineering voorstellen de focus en urgentie kan verschuiven van de diepgaande systeemverandering die nodig is om de uitstoot van broeikasgassen te verlagen. Geoengineering, stellen ze, loopt daarom het risico financiële en onderzoeksbronnen te splitsen wanneer tijd van essentieel belang is.

“De midden eeuw nadert, maar onze tijd, geld en expertise zijn verdeeld tussen bewezen netto nul inspanningen en speculatieve geoengineeringprojecten,” zei Prof. Siegert. “We hopen dat we de emissies tegen 2050 kunnen elimineren, zolang we onze inspanningen combineren om netto nul te bereiken.”

“Hoewel onderzoek kan helpen de potentiële voordelen en valkuilen van geoengineering te verduidelijken, is het cruciaal om onmiddellijke, bewijsgebaseerde klimaatactie niet te vervangen door nog niet bewezen methoden. Cruciaal is dat deze benaderingen niet afleiden van de urgente prioriteit van het verminderen van emissies en investeren in bewezen mitigatiestrategieën,” zei Dr. Sevestre.

Ze merken op dat hoewel hun beoordeling zich richt op de polar gebieden, andere geoengineering ideeën, zoals marine cloud brightening en ruimte-gebaseerde zonne reflectoren, ook beoordeeld moeten worden aan de hand van deze criteria.

“Het goede nieuws is dat we bestaande doelen hebben waarvan we weten dat ze zullen werken. De wereldwijde opwarming zal waarschijnlijk stabiliseren binnen 20 jaar nadat we netto nul hebben bereikt. De temperaturen zouden stoppen met stijgen, wat aanzienlijke voordelen zou opleveren voor de polar regio’s, de planeet en alle levensvormen,” zei Prof. Siegert.