Onderzoek onthult: Verspreiding van vervuilde locaties met ‘eeuwige chemicaliën’ groter dan gedacht

Kaarten van bekende PFAS-verontreinigingslocaties en vermoedelijke PFAS-verontreinigingslocaties van het PFAS Project Lab.

Toxische per- en polyfluoroalkylstoffen, ook wel bekend als PFAS of “eeuwige chemicaliën”, zijn te vinden in alles, van pleisters en kleding tot water en tandzijde. Nieuwe onderzoeken onthullen echter dat ze mogelijk nog wijdverspreider zijn in de VS dan eerder werd gedacht.

Onderzoek van het PFAS Project Lab van de Northeastern University toont aan dat er ongeveer 2.200 bekende PFAS-verontreinigingslocaties in de VS zijn, maar dat er bijna 80.000 andere waarschijnlijk verontreinigde locaties zijn. De studie, gepubliceerd in Environmental Science & Technology, biedt een veel completer en schokkender beeld van PFAS-verontreiniging, en geeft wetgevers, gemeenschappen en milieuactivisten een leidraad voor waar ze hun inspanningen kunnen concentreren.

Het PFAS Project Lab is al bijna een decennium bezig met het in kaart brengen van locaties die verontreinigd zijn door deze eeuwige chemicaliën. Het begon als een manier om het grootste probleem rondom PFAS-reiniging aan te pakken. “We weten niet waar PFAS zich bevindt of waar het vandaan komt,” zegt Kimberly Garrett, postdoctoraal onderzoeker bij het PFAS Project Lab en hoofd van dit onderzoek.

Toen het lab begon met het in kaart brengen van bekende PFAS-verontreinigingslocaties, realiseerden ze zich dat de gegevens beperkt waren. Aangezien PFAS-testen verre van wijdverspreid zijn—het is grotendeels aan de staten of milieuorganisaties om testen uit te voeren—waren ze volledig afhankelijk van een onvolledig beeld van de verontreiniging. Hun kaart van bekende verontreinigingslocaties laat het lijken alsof Californië, New England en Michigan de enige gebieden zijn met hoge PFAS-niveaus, maar dat zijn juist de gebieden waar testen zijn uitgevoerd.

Om de leemtes op te vullen, ontwikkelden ze een model dat hen hielp vermoedelijke verontreinigingslocaties in kaart te brengen. Het model steunt op informatie over bepaalde soorten industriële locaties die bekend staan om het uitstoten van PFAS. Het eindresultaat is een completer beeld van hoe wijdverspreid PFAS-verontreiniging in de VS waarschijnlijk is.

Volgens Garrett ontdekten ze dat 94% van de bekende PFAS-verontreinigingslocaties gemiddelde PFAS-grondwaterconcentraties had die boven de aanvaarde wettelijke niveaus lagen. “We hebben vastgesteld dat alle bekende locaties verhoogde PFAS-concentraties hadden die boven de op gezondheid gebaseerde richtlijnen lagen,” zegt Garrett. “Sommige locaties waren geassocieerd met echt hoge waarden, maar ze waren allemaal geassocieerd met onaanvaardbare waarden.”

Het recent gepubliceerde artikel van het lab vertegenwoordigt het meest actuele en complete beeld van de landelijke PFAS-verontreiniging. De meest recente updates hebben het lab verder inzicht gegeven in welke soorten bronnen, locaties en industrieën het meest geassocieerd zijn met het uitstoten van PFAS.

Verontreinigingslocaties werden onderverdeeld in verschillende categorieën: luchthavens, industriële faciliteiten, militaire faciliteiten, gemeentelijke brandweerinzet en afvalwaterzuiveringsinstallaties. Wat de onderzoekers ontdekten was dat drie van deze categorieën—luchthavens, militaire faciliteiten en gemeentelijke brandweerinzet—”constant significant hogere PFAS-detecties hadden dan de andere type locaties,” zegt Garrett.

Wat ze allemaal gemeen hadden, was een stof genaamd waterige filmvormende schuim (AFFF), die het meest consistent wordt gebruikt bij brandbestrijding. AFFF was consistent verbonden met de hoogste gemiddelde PFAS-concentraties, iets dat al jaren bekend is onder degenen die PFAS bestuderen.

Wat nog verrassender was, is dat Garrett en de andere onderzoekers in het project gedeeltelijk specifieke industrieën konden identificeren die het meest geassocieerd zijn met PFAS-verontreiniging: de metaal- en elektronica-industrie. “Metaalproducenten en elektronische fabrikanten zouden daar wat meer aandacht kunnen gebruiken, vooral als we denken aan investeringen in de productie van halfgeleiders en dergelijke,” zegt Garrett.

Het vinden van de industriële bronnen van PFAS-verontreiniging is van vitaal belang, legt Garrett uit. Er zijn enkele federale inspanningen gedaan om PFAS-vervuiling te verminderen, maar de aandacht is voornamelijk gericht geweest op afvalwaterzuiveringsinstallaties, niet op de industriële bronnen waar deze eeuwige chemicaliën vandaan komen. “Het afsluiten van de kraan van PFAS begint bij de bron,” zegt Garrett. “We kunnen de industriële bijdragen aan PFAS-verontreiniging niet negeren.”

Door niet alleen verontreinigingslocaties in kaart te brengen, maar ook de bredere “afvalstroom” waar deze chemicaliën doorheen gaan, hoopt Phil Brown, co-directeur van het PFAS Project Lab, dat deze gegevens kunnen helpen wetgevers en gemeenschappen te informeren over waar ze hun test- en reinigingsinspanningen moeten richten. “Zodra je de afvalstroom identificeert, kun je ook zeggen: ‘Dichtbij deze afvalwaterzuiveringsinstallatie zijn mogelijke fabrikanten en gebruikers,'” zegt Brown. “We kunnen hen dan vertellen dat ze hun emissies moeten verminderen voordat het in onze [zuiverings]installaties komt.”

“We weten dat de middelen voor het testen van lichamen en regelgevende instanties en gemeentelijke nutsbedrijven zeer beperkt zijn, dus we hopen dat onze tools als gids kunnen dienen voor als een gemeente of een staat zoveel geld heeft voor testen en ze zich afvragen, wat zou de meest impactvolle manier zijn om dit te gebruiken?” voegt Garrett toe. “We denken dat dit artikel kan bijdragen aan dit soort beslissingen.”