Australische bossen onder hitte-stress dunnen snel uit en stoten koolstofemissies uit
Warmtestress in de berg-aspenbossen van Victoria
Warmtestress in de berg-aspenbossen van Victoria leidt tot een snelle afname van bomen, waardoor deze bossen van koolstofputten naar koolstofbronnen veranderen, blijkt uit nieuw onderzoek.
Gepubliceerd in Nature Communications, toont het onderzoek aan dat bossen tegen 2080 een kwart van hun bomen zullen verliezen door de opwarming van de aarde. Berg-aspenbossen behoren momenteel tot de meest effectieve ecosystemen op aarde voor het opslaan van koolstof; ze slaan meer koolstof per hectare op dan het Amazonegebied.
Onderzoekers geven aan dat deze bossen in de toekomst minder koolstof zullen opslaan, omdat de opwarming ervoor zorgt dat meer bomen sterven en ontbinden. Wetenschappers van de Universiteiten van Melbourne en New Hampshire (V.S.) analyseerden bijna 50 jaar aan gegevens van Australische bosmonitoringpercelen.
De onderzoekers ontdekten dat stijgende temperaturen de berg-aspenbossen snel uitdunnen, wat de langetermijncapaciteit om koolstof op te slaan en de wereldwijde opwarming te vertragen, bedreigt. Dr. Raphael Trouve, hoofdonderzoeker aan de Universiteit van Melbourne, legt uit dat de natuurlijke reactie van de bossen op temperatuurstress betekent dat de mogelijkheid van grootschalige boomplantinitiatieven om de atmosferische koolstofniveaus te verlagen, in de komende decennia kan afnemen.
“De berg-aspenbossen van Australië behoren tot de meest koolstofrijke ecosystemen op aarde, maar ons onderzoek toont aan hoe klimaatverandering hen van koolstofputten in koolstofemitters kan veranderen, terwijl overmatige boomsterfte en ontbinding opgeslagen koolstof vrijlaten,” aldus Dr. Trouve.
“Gegevens verzameld in bosstudies sinds 1947 tonen aan dat de opwarming de concurrentie tussen bomen om beperkte hulpbronnen—voornamelijk water—intensifieert en leidt tot ongeveer negen procent boomverlies in berg-aspenbossen voor elke graad van opwarming.”
Een verwachte stijging van drie graden Celsius tegen 2080 zou de boomdichtheid in deze bossen met 24% kunnen verminderen. Het compenseren van dit koolstofverlies zou vereisen dat er honderden duizenden hectares nieuwe bossen worden aangelegd.
“Terwijl meer bomen sterven en ontbinden, zullen ze kooldioxide uitstoten, met een impact die gelijkstaat aan het rijden met een miljoen auto’s 10.000 km per jaar gedurende 75 jaar,” zei Dr. Trouve. “Dit voorspelde bosverlies houdt geen rekening met de impact van bosbranden, die ook toenemen.”
“Een groeiende boom heeft ruimte en hulpbronnen nodig om te overleven. Onder hulpbronnenbeperkende omstandigheden, zoals waterschaarste, zal een grote boom kleinere, omringende bomen overtreffen, wat hun dood veroorzaakt.”
Dr. Trouve voegde eraan toe dat recent onderzoek heeft aangetoond hoe natuurlijke uitdunning in bossen de stroomafvoer en watervoorziening verandert. “Natuurlijke uitdunning van de berg-aspenbossen zal waarschijnlijk invloed hebben op de watervoorziening van Melbourne,” zei hij.
“Een veelbelovende beheersoptie is het verminderen van de standdichtheid: selectief uitdunnen van sommige bomen om anderen een betere kans op overleving te geven. Dit zou het natuurlijke zelf-uitdunningsproces versnellen en de overige bomen meer water, voedingsstoffen en ruimte geven om te groeien.”
“Decennia van onderzoek wereldwijd hebben aangetoond dat uitgedunde bossen veerkrachtiger zijn tegen droogte, en de bomen daarin sneller groeien en beter overleven tijdens droge periodes.”
Inheems in het zuidoosten van Australië, met een hoogte van meer dan 90 meter, is de berg-aspe of Eucalyptus regnans een van de hoogste boomsoorten ter wereld. “De trend in natuurlijke bosuitdunning kan afhankelijk zijn van het regionale klimaat evenals van de boomsoorten,” zei Dr. Trouve.
