Zeeschuim bevat aanzienlijk meer PFAS dan het water eronder, blijkt uit onderzoek
Onderzoek toont aan dat zeeschuim PFAS-niveaus overschrijdt
Een veldstudie heeft hogere niveaus van ‘voor altijd’ chemicaliën in zeeschuim waargenomen dan in het water langs een deel van de kust van North Carolina. Zeeschuim is een veelvoorkomend verschijnsel langs de kustlijn, waar brekende golven lucht en algen omroeren. Nu meldt een studie in Environmental Science & Technology dat zeeschuim van verschillende stranden langs de kust van North Carolina hogere niveaus van per- en polyfluoroalkylstoffen (PFAS) bevat in vergelijking met het water eronder. Sommige schuimmonsters bevatten meer PFAS dan toegestaan in drinkwater, wat de noodzaak benadrukt om PFAS-vervuiling in het milieu aan te pakken en te verminderen.
“Ons onderzoek toont aan dat zeeschuim langs de kust van North Carolina PFAS kan concentreren tot niveaus die duizenden keren hoger zijn dan het omringende zeewater,” zegt Jeffrey R. Enders, de corresponderende auteur van de studie. “Het monitoren van deze kustomgevingen is cruciaal, omdat contact met besmet schuim onverwachte risico’s voor mensen en ecosystemen kan met zich meebrengen.”
Afhankelijk van de dag kunnen oceaangolven grote spatten zeewater vrijgeven of een schuimende, drijvende laag creëren. Eerdere studies hebben aangetoond dat zeewater PFAS in de lucht kan vervoeren als deze ‘voor altijd’ chemicaliën in het water aanwezig zijn, wat mensen blootstelt aan verontreinigingen die schadelijke gezondheidseffecten kunnen veroorzaken. De overdracht van deze chemicaliën naar zeeschuim is echter niet uitgebreid bestudeerd. Daarom heeft een lokale gemeenschapsgroep (Clean Cape Fear) in North Carolina zeeschuim verzameld van kuststranden en voorlopige testen uitgevoerd.
Het eerste onderzoek toonde aan dat sommige schuimmonsters PFAS bevatten in aanzienlijk hogere concentraties dan de huidige limieten van delen per triljoen (ppt) voor drinkwater, zoals gereguleerd door de Amerikaanse Environmental Protection Agency (EPA). Deze bevinding leidde Enders en zijn collega’s ertoe om het onderzoek uit te breiden naar 13 locaties langs de monding van de Cape Fear-rivier en de nabijgelegen Atlantische kust.
De onderzoekers verzamelden water- en zeeschuimmonsters op elke locatie, screenden ze op 49 veelvoorkomende PFAS en detecteerden 35 individuele PFAS in de monsters. Elk watermonster overschreed 1 ppt totaal PFAS, met sommige monsters die bijna duizend keer hoger waren. Verschillende schuimmonsters bevatten individuele ‘voor altijd’ chemicaliën van meer dan 1 miljoen ppt, waaronder perfluorooctaanzuur (PFOS)—een van de zes PFAS die expliciet door de EPA worden gereguleerd—dat aanwezig was in 8 miljoen ppt. Bovendien waren de meeste PFAS geconcentreerder in schuim dan in het water, met niveaus die in veel locaties tientallen tot duizenden keren hoger waren. De onderzoekers identificeerden ook nieuwe PFAS in de monsters, waarvan zij zeggen dat ze waarschijnlijk afkomstig zijn van nabijgelegen productiebedrijven.
Deze bevindingen tonen aan dat PFAS-concentraties in zeeschuim hoger zijn dan in regulier zeewater, wat mogelijk invloed heeft op de blootstelling van mensen en dieren. De onderzoekers concluderen dat dit werk de noodzaak benadrukt om regionale PFAS-vervuiling te verminderen en de monitoring van verontreiniging langs de kust uit te breiden.
