Waarom de publieke goedkeuring voor oorlog met Iran deze keer niet lukte

OPINIE: Waarom de consensus voor oorlog met Iran deze keer mislukte

Amerikanen hebben nog frisse herinneringen aan de dood en vernietiging die de vorige Amerikaanse imperialistische avonturen in de regio met zich meebrachten. Op 22 juni vlogen Amerikaanse oorlogsvliegtuigen het Iraanse luchtruim binnen en lieten 14 enorme bommen vallen. De aanval was niet als reactie op een provocatie; het volgde op illegale Israëlische agressie die het leven kostte aan 600 Iraniërs. Dit was een terugkeer naar iets bekends en goed geoefend: een rijk dat onschuldigen bombardeert in de oosterse abstractie die “het Midden-Oosten” wordt genoemd. Die nacht vertelde de Amerikaanse president Donald Trump, omringd door zijn vice-president en twee ministers, de wereld dat “Iran, de bully van het Midden-Oosten, nu vrede moet maken.”

Er is iets griezeligs aan hoe bommen worden gedoopt met de taal van diplomatie en hoe vernietiging wordt gekleed in de kleren van stabiliteit. Dat vrede wordt genoemd, is niet alleen een misverstand; het is een crimineuze verdraaiing. Maar wat is vrede in deze wereld, als niet onderwerping aan het Westen? En wat is diplomatie, als niet de eis dat de aangevallen zich tot hun aanvallers wenden?

In de 12 dagen dat de illegale Israëlische aanval op Iran duurde, waren beelden van Iraanse kinderen die uit het puin werden gehaald afwezig op de voorpagina’s van de westerse media. In plaats daarvan waren er lange reportages over Israëli’s die zich verstopten in versterkte schuilkelders. De westerse media, vloeiend in de taal van gewiste feiten, zenden alleen de slachtofferschap uit dat dient voor het oorlogsverhaal.

En dat geldt niet alleen voor de berichtgeving over Iran. Al 20 maanden worden de mensen in Gaza verhongerd en verbrand. Volgens de officiële telling zijn er meer dan 55.000 levens verloren; realistische schattingen plaatsen het aantal op honderden duizenden. Elk ziekenhuis in Gaza is gebombardeerd. De meeste scholen zijn aangevallen en vernietigd.

Vooraanstaande mensenrechtenorganisaties zoals Amnesty International en Human Rights Watch hebben al verklaard dat Israël genocide pleegt, en toch durven de meeste westerse media dat woord niet uit te spreken en plaatsen ze uitgebreide kanttekeningen wanneer iemand het waagt het live op tv te zeggen. Presentatoren en redacteuren doen alles behalve het erkennen van de eindeloze geweldpleging door Israël in de actieve vorm.

Ondanks gedetailleerd bewijs van oorlogsmisdaden heeft het Israëlische leger geen enkele media-aansprakelijkheid ondervonden, geen kritiek of controle. De generaals houden oorlogsoverleg nabij burgergebouwen, en toch zijn er geen mediakreten over Israëli’s die als “menselijke schilden” worden gebruikt. Israëlische leger- en regeringsfunctionarissen worden regelmatig betrapt op liegen of het doen van genocidale uitspraken, en toch worden hun woorden nog steeds als waarheid gerapporteerd.

Een recente studie heeft aangetoond dat op de BBC Israëlische sterfgevallen 33 keer meer aandacht kregen per dodelijk slachtoffer dan Palestijnse sterfgevallen, ondanks dat Palestijnen sterven met een verhouding van 34 tot 1 vergeleken met Israëli’s. Deze bias is geen uitzondering, het is de regel voor westerse media.

Net als Palestina wordt Iran beschreven in zorgvuldig gekozen taal. Iran wordt nooit als een natie geframed, alleen als een regime. Iran is geen regering, maar een bedreiging —niet een volk, maar een probleem. Het woord “Islamitisch” wordt eraan toegevoegd als een belediging in elk rapport. Dit is instrumenteel in het stilletjes signaleren dat de moslimverzet tegen westerse dominantie moet worden geëlimineerd.

Iran beschikt niet over kernwapens; Israël en de Verenigde Staten wel. En toch wordt alleen Iran afgeschilderd als een existentiële bedreiging voor de wereldorde. Het probleem is niet wat Iran bezit, maar wat het weigert op te geven. Het heeft coupes, sancties, moorden en sabotage overleefd. Het heeft elke poging overleefd om het te verhongeren, te dwingen of te isoleren tot onderwerping. Het is een staat die, ondanks het geweld dat tegen haar wordt gericht, nog niet gebroken is.

En zo wordt de mythe van de bedreiging van massavernietigingswapens onmisbaar. Het is dezelfde mythe die werd gebruikt om de illegale invasie van Irak te rechtvaardigen. Gedurende drie decennia hebben Amerikaanse kranten gefluisterd dat Iran “weken verwijderd” is van de bom, drie decennia van deadlines die nooit aankomen, van voorspellingen die nooit uitkomen.

Maar angst, zelfs wanneer ongegrond, is nuttig. Als je mensen bang kunt houden, kun je ze stilhouden. Zeg “nucleaire bedreiging” vaak genoeg, en niemand zal eraan denken om te vragen naar de kinderen die zijn gedood in naam van “het veilig houden van de wereld”.

Dit is de handelswijze van de westerse media: een mediarchitectuur die niet is opgebouwd om de waarheid te belichten, maar om toestemming voor geweld te fabriceren, om staatsagressie te verkleden in technische taal en geanimeerde graphics, om het publiek te verdoven met eufemismen.

Time Magazine schrijft niet over de verpletterde botten van onschuldigen onder het puin in Teheran of Rafah, het schrijft over “Het Nieuwe Midden-Oosten” met een omslag die opvallend veel lijkt op de ene die het gebruikte om regimeverandering in Irak 22 jaar geleden te propageren.

Maar dit is niet 2003. Na decennia van oorlog en live uitgezonden genocide, geloven de meeste Amerikanen niet meer in de oude slogans en verdraaiingen. Toen Israël Iran aanviel, toonde een peiling aan dat slechts 16 procent van de Amerikaanse respondenten steun gaf voor deelname van de VS aan de oorlog. Nadat Trump de luchtaanvallen had bevolen, bevestigde een andere peiling deze weerstand tegen gefabriceerde toestemming: slechts 36 procent van de respondenten steunde de actie, en slechts 32 procent steunde de voortzetting van de bombardementen.

De mislukking om toestemming voor oorlog met Iran te fabriceren onthult een diepgaande verschuiving in het Amerikaanse bewustzijn. Amerikanen herinneren zich de invasies van Afghanistan en Irak die honderden duizenden Afghanen en Irakezen het leven kostten en een hele regio in vlammen zetten. Ze herinneren zich de leugens over massavernietigingswapens en democratie en het resultaat: de duizenden dode Amerikaanse soldaten en de tienduizenden verwonden. Ze herinneren zich de vernederende terugtrekking uit Afghanistan na 20 jaar oorlog en de eindeloze bloedige verstrengeling in Irak.

Thuis wordt de Amerikanen verteld dat er geen geld is voor huisvesting, gezondheidszorg of onderwijs, maar er is altijd geld voor bommen, voor buitenlandse bezettingen, voor verdere militarisering. Meer dan 700.000 Amerikanen zijn dakloos, meer dan 40 miljoen leven onder de officiële armoedegrens en meer dan 27 miljoen hebben geen ziektekostenverzekering. En toch heeft de Amerikaanse regering verreweg het hoogste defensiebudget ter wereld.

Amerikanen kennen de onzekerheid waarmee ze thuis worden geconfronteerd, maar ze zijn zich ook steeds meer bewust van de impact die Amerikaanse imperialistische avonturen in het buitenland hebben. Al 20 maanden hebben ze een door de VS gesponsorde genocide live uitgezonden gezien.

Ze hebben talloze keren op hun telefoons bloedige Palestijnse kinderen uit puin zien worden gehaald terwijl de mainstream media volhoudt dat dit Israëlische zelfverdediging is. De oude alchemie van het dehumaniseren van slachtoffers om hun moord goed te keuren, heeft zijn kracht verloren. Het digitale tijdperk heeft de monopolies op narratieven die ooit verre oorlogen abstract en noodzakelijk deden lijken, verbrijzeld. Amerikanen weigeren steeds meer om zich te laten raken door het vertrouwde oorlogsgeroffel.

De groeiende breuken in de publieke toestemming zijn in Washington niet onopgemerkt gebleven. Trump, altijd de opportunist, begrijpt dat het Amerikaanse publiek geen trek heeft in een nieuwe oorlog. En dus kondigde hij op 24 juni via sociale media aan dat “de wapenstilstand van kracht is”, terwijl hij Israël vertelde “DIE BOMMEN NIET TE VALKEN,” nadat het Israëlische leger de aanvallen op Iran had voortgezet.

Trump, net als zoveel anderen in de Amerikaanse en Israëlische politieke elite, wil zichzelf een vredestichter noemen terwijl hij oorlog voert. Voor leiders zoals hij betekent vrede iets heel anders: de ongehinderde vrijheid om genocide en andere gruweldaden te plegen terwijl de wereld toekijkt.

Maar ze zijn er niet in geslaagd onze toestemming te fabriceren. We weten wat vrede is, en het komt niet gekleed in oorlog. Het wordt niet uit de lucht gedropt. Vrede kan alleen worden bereikt waar vrijheid is. En ongeacht hoe vaak ze toeslaan, de mensen blijven, van Palestina tot Iran — ongebroken, ongekocht en onwillig om voor terreur te buigen.