Digitale Netwerken Wet: Achterdeurtjes voor Netwerkvergoedingen en Meer

Digitale Netwerken Wet: Achterdeurtjes voor netwerkkosten en meer

De Europese Commissie heeft eindelijk een concepttekst van de Digitale Netwerken Wet (DNA) gepubliceerd. Deze wet zou de Europese Elektronische Communicatie Code (EECC) uit 2018 vervangen en oude conflicten opnieuw op de agenda zetten: minder nationale controle over het spectrum, een kostbare afschakeling van kopernetwerken tegen 2035, en een “vrijwillig” verzoeningsmechanisme dat de facto netwerkkosten zou kunnen herintroduceren.

De DNA, mogelijk één van de belangrijkste wetgevende initiatieven van dit jaar, zal het voor lidstaten moeilijk maken om hun autonomie in het beheer van radiofrequenties te behouden. Een belangrijke (en dure) overstap van kopernetwerken naar glasvezel moet tegen 2035 zijn voltooid. Bovendien zullen consumenten en de internetgemeenschap waarschijnlijk weerstand bieden tegen een nieuwe poging om de facto netwerkkosten in te voeren via een “vrijwillig verzoeningsmechanisme”.

Minder autonomie voor lidstaten bij het gebruik van radiofrequenties

Momenteel is het radiofrequentiespectrum een schaars publiek goed dat voornamelijk op nationaal niveau wordt beheerd. Nationale autoriteiten behouden aanzienlijke bevoegdheden over zaken als de toewijzing van radiofrequenties, de voorwaarden voor veilingen en de duur van vergunningen. Het DNA-voorstel zal hier verandering in brengen door te beweren dat “nationale grenzen steeds irrelevanter worden voor de optimale benutting van radiofrequenties” en pleit voor coördinatie op EU-niveau. Daarnaast promoot de DNA gedeeld spectrumgebruik als standaard via een “gebruik het of deel het”-benadering.

Hoewel deze voorstellen creëren meer voorspelbare voorwaarden voor spelers in de industrie, is het onwaarschijnlijk dat lidstaten gemakkelijk hun discretie zullen opgeven.

EU-brede satellietlicenties

De DNA schetst ook de oprichting van een EU-niveau satellietspectrumautorisatie, wat betekent dat Europese satellietoperators gemakkelijker door de EU kunnen opereren, terwijl autorisatie voorheen op nationaal niveau plaatsvond. Dit kan ook strengere voorwaarden betekenen voor satellietdienstverleners van buiten de EU.

Geen ex ante concurrentieregels voor elektronische communicatie (uiteindelijk)

Zoals verwacht belooft de tekst van de DNA telecomfusies gemakkelijker te maken en de algehele regeldruk te verminderen. In tegenstelling tot digitale diensten, die gereguleerd worden via ex ante instrumenten zoals de Digitale Markten Wet, zal de telecommunicatiesector uiteindelijk alleen onder het mededingingsrecht worden behandeld.

Leemtes voor de facto netwerkkosten

Europese telecomoperators hebben lange tijd gelobbyd voor de invoering van netwerkkosten, ook wel “eerlijk aandeel” genoemd, op contentproviders die veel verkeer op hun netwerken genereren. Dit roept de vraag op hoe dit de kosten voor consumenten zal beïnvloeden, aangezien telecomproviders hun modellen al hebben gebaseerd op het in rekening brengen van kosten aan consumenten voor hun diensten.

De idee van een “eerlijk aandeel” is al verschillende keren afgewezen. De Europese Commissie heeft haar benadering verzacht door het te hernoemen naar “nieuwe IP-interconnectie geschillenbeslechtingsmechanismen”. Na kritiek van een brede groep Europese belanghebbenden, waaronder consumentenorganisaties, blijft hetzelfde idee echter in de artikelen van de DNA staan.

Dit is precies wat er gebeurt met het idee van netwerkkosten in het DNA-voorstel. Het artikel 191 beschrijft dat BEREC (het Europees Agentschap voor Elektronische Communicatie) eerst richtlijnen zal opstellen. Artikel 192 stelt dat, op verzoek van een van de providers, een bijeenkomst zal worden gehouden onder toezicht van de nationale regelgevende autoriteiten.

Wat gebeurt er als er geen overeenstemming wordt bereikt? Artikel 192(3)(d) van de DNA verwijst naar “opties voorgesteld door de nationale regelgevende autoriteit voor effectieve samenwerking”. De definitie van “opties” is vaag en opent de deur voor de invoering van de facto netwerkkosten voor contentproviders, zonder dat er een politieke overeenkomst nodig is.