Zeewier op zandkusten draagt bij aan broeikasgasemissies, blijkt uit onderzoek

Onderzoek onthult nieuwe bron van methaanuitstoot in kustecosystemen

Een team van onderzoekers van de Monash Universiteit heeft een ontdekking gedaan die onze kennis van de uitstoot van broeikasgassen uit kustecosystemen zou kunnen veranderen. Gepubliceerd in Nature Geoscience, onthult de studie dat zandige kusten, die de helft van de wereldwijde continentale marges uitmaken, een eerder over het hoofd geziene bron van methaan zijn.

Hoofdonderzoeker Professor Perran Cook, van de Monash Faculty of Science Climate Hub, verklaarde dat het onderzoek de aanvaarde rol van kustvegetatie als koolstofopslag uitdaagt. “Deze nieuwe bevinding daagt niet alleen een fundamentele aanname in de mariene wetenschap uit, maar plaatst ook vraagtekens bij wat we dachten te weten over de rol van zandige kustecosystemen in de productie van broeikasgassen,” aldus Professor Cook.

“Ons werk draagt bij aan het groeiende bewijs dat aantoont dat methaanuitstoot van afbrekende biomassa zoals zeewier veel van de koolstofdioxideverwijdering kan compenseren die aan kustecosystemen wordt toegeschreven. Het begrijpen van de hoeveelheid natuurlijk voorkomende methaanuitstoot uit kustgebieden is ook belangrijk voor de klimaatmodellen waarop we vertrouwen om de impact van klimaatverandering te begrijpen en klimaatacties te bepalen.”

Het onderzoek identificeerde twee nieuwe stammen van methanogenen, of methaanproducerende microben, op veldlocaties in de Port Phillip Bay en Westernport Bay in Victoria, en in Denemarken. Deze microben metabolizeren verbindingen die vrijkomen bij het afbreken van zeewier en zeegras, waarbij methaan als bijproduct wordt geproduceerd.

Voorheen werd gedacht dat deze microben niet konden overleven wanneer ze aan zuurstof in kustecosystemen werden blootgesteld. Het nieuwe onderzoek bewijst dat ze in staat zijn tot een snelle herstel en methaanproductie na blootstelling aan zuurstof. Professor Cook stelde dat verschillende uitbraken van algenbloei, zoals de gebeurtenis die delen van de kust van Zuid-Australië in 2025 heeft geteisterd, ook de methaanuitstoot kan verhogen wanneer het op het strand aanspoelt.

“Met stijgende zeewatertemperaturen, soortinvasies en toenemende nutriëntenvervuiling zien we frequentere algenbloei en accumulatie van biomassa op stranden,” zei Professor Cook. “Dit kan leiden tot grotere en frequentere pulsen van methaan in de atmosfeer, wat op zijn beurt bijdraagt aan de stijgende zeewatertemperaturen.”

Eerste auteur en Monash Ph.D. kandidaat Ning Hall zei dat het team zijn werk zal voortzetten om de implicaties van methaanproductie in kustecosystemen te begrijpen, en zal onderzoeken hoe wijdverspreid het is en welke chemische verbindingen worden geproduceerd. “Van hieruit moeten we dit proces in meer detail begrijpen,” zei Hall. “Ons onderzoek zal bekijken hoe verschillende soorten zeewier en oceaancondities deze microben beïnvloeden. Dit stelt ons in staat om de productie van methaan in de kustzone opnieuw te beoordelen en beter te voorspellen.”