Nord-Atlantische Oceaan krijgt te maken met meer orkaanklusters door opwarming van het klimaat
Afbeelding van NOAA’s GOES-16-satelliet op 14 september 2020 toont vijf tropische systemen die tegelijkertijd in het Atlantische bekken draaien. Van links naar rechts: orkaan Sally in de Golf van Mexico, orkaan Paulette ten oosten van de Carolinen, de resten van tropische storm Rene in het centrale Atlantische gebied, en tropische stormen Teddy en Vicky in het oostelijke Atlantische gebied. In totaal zijn er in september 2020 tien benoemde stormen gevormd, het hoogste aantal in een maand ooit geregistreerd.
Tropische cyclonen, bekend als tyfonen of orkanen, kunnen in clusters ontstaan en hebben een opeenvolgende impact op kustgebieden. Bijvoorbeeld, de orkanen Harvey, Irma en Maria troffen de VS binnen een maand in 2017. De Federal Emergency Management Agency (FEMA) slaagde er niet in om adequate steun te bieden aan de orkaanschade slachtoffers in Puerto Rico toen Maria toesloeg, omdat de meeste reddingsmiddelen en gespecialiseerde rampmedewerkers waren ingezet voor de reacties op de orkanen Harvey en Irma.
Een nieuwe studie gepubliceerd in Nature Climate Change bevestigt dat deze orkaanklusters in de afgelopen decennia frequenter zijn geworden in de Noord-Atlantische Oceaan, een trend die naar verwachting in de nabije toekomst zal aanhouden. Tropische cycloonclusters beschrijven het fenomeen waarbij twee of meer tropische cyclonen tegelijkertijd binnen hetzelfde bekken aanwezig zijn. Dit is geen zeldzaam verschijnsel, aangezien historisch gezien slechts 40% van de tropische cyclonen alleen voorkwam. Naast de gecombineerde impact van individuele stormen kunnen tropische cycloonclusters onevenredige schade veroorzaken, omdat kustgemeenschappen en infrastructuren tijd nodig hebben om te herstellen van de impact van de eerste storm. Het begrijpen van tropische cycloonclusters en hun toekomst is daarom belangrijk voor kustrisicobeheer.
Bij het analyseren van historische waarnemingen van tropische cyclonen ontdekten de auteurs dat in de afgelopen decennia de kansen op tropische cycloonclusters in het noordwestelijke deel van de Stille Oceaan afnamen, terwijl ze in het Noord-Atlantische bekken toenamen. “We hebben geprobeerd een probabilistisch kader te ontwikkelen om deze trend te begrijpen,” zei Dazhi Xi, een klimatoloog aan de HKU die de studie mede leidde en de methodologie ontwikkelde. “Als tropische cycloonclusters toevallig worden gevormd, dan kunnen alleen stormfrequentie, stormduur en seizoensgebondenheid de kans beïnvloeden.”
De probabilistische model is echter slechts gedeeltelijk succesvol. In sommige jaren onderschat het aanzienlijk de kans op tropische cycloonclusters, omdat sommige stormen niet alleen toevallig met andere stormen samenkomen, maar ook fysieke verbindingen hebben.
“Het eerder mislukte statistische model zal binnenkort een krachtig hulpmiddel worden dat fysiek verbonden tropische cycloonclusters kan onderscheiden van die welke puur toevallig zijn,” zei Wen Zhou, een klimatoloog aan de Fudan Universiteit en de corresponderende auteur van de studie. Voor die jaren waarin het probabilistische model faalt, vonden de auteurs dat synoptische schalinggolven, een reeks treinachtige atmosferische verstoringen, de kans op de vorming van tropische cycloonclusters vergroten. De studie ontdekte verder dat het La-Nina-achtige wereldwarmingspatroon, gekenmerkt door langzamere opwarming in de oostelijke Stille Oceaan vergeleken met de westelijke Stille Oceaan, de reden is achter de geobserveerde verschuivingen in hotspots voor tropische cycloonclusters.
“Het opwarmingspatroon moduleert niet alleen de frequentie van tropische cyclonen in de Noord-Atlantische en noordwestelijke Stille Oceaan, maar beïnvloedt ook de kracht van de synoptische schalinggolven, waardoor de verschuiving van hotspots voor tropische cycloonclusters van de noordwestelijke Stille Oceaan naar het Noord-Atlantische bekken wordt veroorzaakt,” aldus Zheng-Hang Fu, een Ph.D. student aan de Fudan Universiteit die de studie mede leidde.
Het onderzoek stelt een probabilistisch basismodel vast voor het onderzoeken van tropische cyclooncluster evenementen en hun onderliggende fysieke mechanismen. Dit kader verklaart niet alleen de waargenomen verschuiving van hotspots voor tropische cycloonclusters van de noordwestelijke Stille Oceaan naar het Noord-Atlantische bekken, maar biedt ook een overdraagbare methodologie die van toepassing is op andere oceaanbekkens wereldwijd. Belangrijk is dat de auteurs de Noord-Atlantische Oceaan identificeren als een opkomende hotspot voor tropische cycloonclusters in de afgelopen decennia. Deze bevinding vraagt om verhoogde aandacht van Atlantische kustlanden en dringt aan op de ontwikkeling van proactieve strategieën tegen deze samenlopende gevaren.
