USS Arizona biedt oplossing voor olielekkage bij duizenden WOII-scheepswrakken

De vlag van de Verenigde Staten van Amerika boven de USS Arizona Memorial. Nieuwe bevindingen benadrukken de dubbele rol van de USS Arizona als een plechtige gedenkplaats en een “levend laboratorium.”

Een nieuwe studie, gepubliceerd in het Marine Pollution Bulletin, toont aan dat er nog steeds olie lekt uit het wrak van de USS Arizona, meer dan 80 jaar na de zinking bij Pearl Harbor. De studie richt zich op monsters die zijn verzameld door de National Park Service in 2016 en 2018.

Onderzoekers, geleid door de Universiteit van Houston en het Woods Hole Oceanographic Institution (WHOI), analyseerden olmonsters die zijn verzameld van meerdere lekpunten op het gezonken slagschip, met behulp van geavanceerde moleculaire vingerafdruktechnieken. De resultaten bevestigen dat de olie een zware brandstofolie is, geraffineerd uit Californisch ruwe olie, wat consistent is met de brandstofpraktijken van de Amerikaanse marine in de vroege jaren 1940. Ondanks dat de olie tientallen jaren onder water is, behoudt deze hoge concentraties van polycyclische aromatische koolwaterstoffen (PAK), verbindingen die bekend staan om hun persistentie en potentiële toxiciteit.

“Een van de grootste uitdagingen bij het reageren op olielekken is het begrijpen van de specifieke samenstelling van de olie. Op deze locatie lekt de olie niet in een zeer zorgwekkend tempo, en hoewel het PAK bevat, zijn niet al deze verbindingen extreem toxisch,” aldus Chris Reddy, mariene chemicus bij WHOI en senior auteur van de studie. “Dit werk biedt waardevolle inzichten die de voorbereiding en planning voor toekomstige operaties bij andere scheepswrakken versterken.”

Onderzoekers ontdekten ook dat de chemische samenstelling van de olie varieert afhankelijk van de locatie van het lek, wat verschillende graden van natuurlijke “verwering” processen weerspiegelt, waaronder microbiële afbraak en oplossing. Terwijl lichtere verbindingen geleidelijk afbreken, blijven belangrijke petrochemische biomerkers intact, waardoor wetenschappers de bron en het gedrag van de olie in de loop van de tijd kunnen traceren.

“Hoewel de olie die uit de USS Arizona lekt afkomstig is van dezelfde scheepsbrandstof, verandert deze chemisch voordat hij ontsnapt,” zei Jagoš Radović, universitair hoofddocent aan de Universiteit van Houston en hoofdauteur van de studie. “Terwijl het door het doolhof van wrakstukken beweegt, komt het in aanraking met verschillende zuurstofniveaus, waterstromen en microbiële activiteit, die de chemie van de olie vormen en elk lek een unieke vingerafdruk geven.”

De bevindingen benadrukken de dubbele rol van de USS Arizona als een plechtige oorlogsgraf en een “levend laboratorium” voor het begrijpen van het lange termijn lot van petroleum gevangen in scheepswrakken. Met een geschatte 600.000 gallons olie nog aan boord, onderstreept het onderzoek het belang van voortdurende monitoring en voorbereiding op de locatie.

“Als een van Amerika’s meest heilige oorlogsgrafen en de plek van tragedie en opoffering aan het begin van een wereldconflict voor ons land, vraagt deze locatie om de beste en meest doordachte wetenschap die we kunnen opbrengen,” zei Dr. David Conlin, mariene archeoloog bij de National Park Service. “Het werk dat we hebben voltooid is baanbrekend in zijn implicaties en ook in zijn respectvolle, niet-intrusieve benadering van dataverzameling. Ik ben trots en nederig om deel uit te maken van dit ongelooflijke wetenschappelijke team.”

Breder gezien heeft de studie wereldwijde betekenis. Duizenden scheepswrakken uit de Tweede Wereldoorlog, die miljoenen gallons onopgehaalde brandstof bevatten, liggen op de oceaanbodems wereldwijd, veelal in nabijgelegen omgevingen. De USS Arizona biedt unieke inzichten in hoe olie zich decennia lang gedraagt in zuurstofarme, ondergedompelde omstandigheden, wat moderne strategieën voor olielekreactie en milieubeoordelingen informeert.

“Bij het beslissen of we olie uit een scheepswrak moeten verwijderen, wegen we het risico van een potentieel lek af tegen de gevaren van het verstoren van de locatie zelf,” vervolgde Reddy. “Factoren zoals de hoeveelheid resterende olie, de leksnelheid, de gevoeligheid van het lokale ecosysteem, en de culturele of historische waarde van het wrak spelen allemaal een rol. Soms is de beste keuze zorgvuldige monitoring in plaats van ingrijpen.”