Menselijke invloed verlaagt natuurlijke koolstofvoorraden in land met 24%, blijkt uit onderzoek
Mensenlijke activiteiten, zoals ontbossing en de uitbreiding van landbouwgebieden, hebben een enorme impact op de natuurlijke staat van ecosystemen. Dit resulteert in de vrijgave van grote hoeveelheden koolstof in de atmosfeer, wat aanzienlijk bijdraagt aan de door mensen veroorzaakte klimaatverandering.
Een team onder leiding van geograaf Raphael Ganzenmüller van de LMU heeft nu berekend dat de menselijke invloed de natuurlijke koolstofvoorraden op land met in totaal 24% heeft verminderd — wat overeenkomt met 344 miljard metrische ton koolstof. Door gebruik te maken van gegevens over de aarde met hoge resolutie, gecombineerd met historische en actuele gegevens over landgebruik en machine learning, heeft het team een gedetailleerde wereldwijde schatting gemaakt.
De onderzoekers konden ook aantonen dat het grootste deel van het verlies wordt veroorzaakt door de uitbreiding van grasland en akkerland, evenals door bosbeheer. “Onze studie onthult de verstrekkende menselijke impact op de wereldwijde koolstofcyclus,” legt Ganzenmüller uit. “Het tekort van 344 miljard metrische ton koolstof is vergelijkbaar met de wereldwijde CO2-uitstoot uit steenkool, olie en aardgas in de afgelopen 50 jaar. Onze aanpak biedt een duidelijk beeld van waar en hoe vegetatie en bodems zijn gedegradeerd en kan worden gebruikt als een algemene indicator voor de staat van ecosystemen.”
Julia Pongratz, professor in de Fysieke Geografie en Landgebruikssystemen aan de LMU, voegt toe: “Onze studie biedt belangrijke inzichten voor het klimaatbeleid. De bevindingen kunnen bijvoorbeeld worden gebruikt om maatregelen voor koolstofverwijdering te evalueren. Bovendien onderstrepen ze het grote potentieel van het herstellen van koolstofvoorraden op land om wereldwijde klimaatdoelen te bereiken.”
Deze bevindingen zijn gepubliceerd in One Earth en zijn relevant voor zowel beleidsmakers als wetenschappers: ze bieden een belangrijke basis voor het prioriteren van het behoud en herstel van koolstofputten en bieden kansen om bestaande klimaatmodellen en hun prognoses te verbeteren.
