Interne oppervlakken kunnen fungeren als enorme sponsen voor schadelijke chemicaliën
Onderzoek toont aan dat binnenoppervlakken schadelijke chemicaliën kunnen vasthouden
Volgens luchtchemieonderzoekers van de Universiteit van Californië, Irvine, hebben binnenoppervlakken een onverwacht sterke capaciteit om schadelijke chemische verbindingen te absorberen en vast te houden, wat de menselijke gezondheid tot wel een jaar lang kan bedreigen.
In een artikel gepubliceerd in de Proceedings of the National Academy of Sciences, kwantificeren de wetenschappers van UC Irvine hoe verschillende binnenoppervlakken vluchtige organische verbindingen (VOCs) absorberen. Deze verbindingen kunnen ongezonde omstandigheden voor mensen en dieren veroorzaken wanneer ze worden ingeademd of via huidcontact worden opgenomen.
De bronnen van VOCs zijn talrijk, zoals koken, sprayreiniging, persoonlijke verzorging en andere consumentenproducten. Belangrijke bijdragers zijn ook tabaksrook en steeds meer luchtvervuiling door bosbranden. De onderzoekers wijzen erop dat gezondheidsrisico’s ontstaan door het inademen van verbindingen wanneer deze “afgassen” van oppervlakken en door dermale opname wanneer besmette oppervlakken worden aangeraakt.
In de lente van 2022 leidde mede-auteur Jonathan Abbatt, professor in de chemie aan de Universiteit van Toronto, de Chemical Assessment of Surfaces and Air-studie, die simulatiekamers gebruikte in de Net-Zero Energy Residential Test Facility van het National Institute of Standards and Technology. Verontreinigingen werden geïnjecteerd in een structuur die een thuisomgeving nabootst, met typische bouwmaterialen. Het onderzoeksteam gebruikte massaspectrometrie-instrumenten om de beweging en persistentie van VOCs in de gecontroleerde binnenomgeving te volgen.
Manabu Shiraiwa, professor in de chemie aan UC Irvine en corresponderende auteur van het PNAS-artikel, verklaarde: “Wetenschappers in de luchtchemieonderzoeksgemeenschap wisten al lang dat veel binnenverontreinigingen door binnenoppervlakken kunnen worden geabsorbeerd, maar de grootte van de binnenoppervlaktereservoirs in huizen en gebouwen was nog niet vastgesteld.”
Hij voegde eraan toe: “Onze modellering vond dat oppervlakken binnen huizen een veel grotere capaciteit hebben om chemicaliën te absorberen en vast te houden dan eerder werd gerealiseerd. We kunnen deze oppervlakken beschouwen als enorme chemische sponzen die VOCs absorberen.”
Voor deze studie werd gedacht dat dunne organische films met een nanometerdikte de belangrijkste oppervlakreservoirs waren. Dit onderzoek toont echter aan dat doorlatende en poreuze materialen zoals geschilderde oppervlakken, cement en hout waarschijnlijk de belangrijkste oppervlakreservoirs in een huis zijn.
Shiraiwa vervolgde: “Deze ontdekking heeft aanzienlijke implicaties voor de menselijke gezondheid. Het betekent dat mensen lange tijd kunnen worden blootgesteld aan schadelijke chemicaliën, zelfs nadat deze voor het eerst in binnenruimtes zijn geïntroduceerd, en dat verbindingen later weer in de lucht kunnen worden vrijgegeven of via direct contact met besmette oppervlakken aan mensen kunnen worden overgedragen.”
De bevindingen suggereren dat regelmatige ventilatie alleen mogelijk onvoldoende is om veel binnenverontreinigingen te verwijderen. Fysieke schoonmaakactiviteiten zoals stofzuigen, dweilen en afstoffen zijn noodzakelijk om effectief verbindingen met hoge partitioneringscoëfficiënten uit oppervlakreservoirs te verwijderen.
